De belevenissen van een pensionado. Op zoek naar een invulling voor de rest van zijn leven. Of in ieder geval voor de eerste periode van zijn pensioen.
Om vijf voor negen ben ik gestart met de wandeling en om kwart over twaalf was ik weer terug op het parkeerterrein. Twee uur en vijftig minuten gelopen en dertig minuten gerust. Gemiddelde loopsnelheid 5,1 km/uur en totaal gemiddelde snelheid 4,5 km/uur. Nadat ik een half uur gelopen had kwam ik tot de ontdekking, dat ik mijn flesje water niet bij me had. Vermoedelijk is het in de auto uit de rugzak gevallen. Er was warm weer voorspeld en ik was al een beetje dorstig, dus ik besloot maar om terug naar de auto te lopen en het flesje op te halen. Het lag inderdaad nog in de auto. Ik besloot toen om de wandeling in tegengestelde richting te lopen, want ik had geen zin om voor de derde keer het al afgelegde stuk te lopen. De hele route heb ik toen niet meer gelopen maar ik heb zo'n vijf kilometer van de route afgesneden. vanaf punt 82 van de Groene wisselroute ben ik recht door gelopen over de Oude Maastrichtsebaan langs de Willibrorduskapel en over de Zandstraat. Eerst was het zonnig, maar er kwam hoe langen hoe meer bewolking en de temperatuur liep op van 14 graden Celsius naar 20 graden. Er was weinig wind. Goed weer om te wandelen. De route zelf viel wat tegen, maar dat kwam natuurlijk ook omdat ik weer terug moest lopen naar de auto voor mijn waterflesje.
Om negen uur ben ik gestart met de wandeling en om tien over halfeen was ik weer terug op de parkeerplaats in Megen. Drie uur en twintig minuten gelopen en twintig minuten gerust. Gemiddelde loopsnelheid 4,4 km/uur en totaal gemiddelde snelheid 3,9 km/uur. Op de heenweg ging het vooral over de winterdijk van de Maas. Dat was goed en gemakkelijk lopen. bij de TV toren ben ik niet de uiterwaarden ingegaan omdat mij dat een vorige keer zo tegengevallen was. Zeer hoog gras en veel distels. Ik ging gewoon rechtdoor over de dijk. In Demen was de "Drie Sterren" (Bierhuis) gesloten. Ik ging toen richting voetveer en bij het water door een klaphekje en steeds maar de oever volgen. Daarna nog tweemaal door een klaphekje. Om half twaalf heg ik gezeten aan de voet van een grote populier mijn boterhammen opgegeten. Even verderop lagen er een tiental koeien langs de oever en toen ik eraan kwam schoten ze weg en bleven aan de zijkant steeds met me mee rennen tot ze niet verder meer konden en ik kon ook niet verder wan er stond een groot prikkeldraad hek dat tot in het water doorliep. Hiermee was een terrein met een afgraving afgesloten. Ik dacht eerst dat er een hekje was op de plaats waar de koeien stonden, maar die waren bij nadering niet van plan om daar weg te gaan. Wat nu te doen? Ik ban nog maar eens langs het hek gelopen tot aan de waterkant en het hek liep daar schuin naar beneden naar het water. Ik dacht als ik het draad wat naar beneden houd dan kan ik er misschien over. Zo gedacht en zo gedaan. Het ging net. Toen weer langs het water over het terrein van de afgraving. En een eind verder stond weer een prikkeldraadhek. Ik weer erover. Het ging maar net de prikkels zaten in mijn kruis. Het lopen langs de oever ging heel zwaar. Gelukkig was het redelijk droog, maar er stond wel vaak hoog gras en veel koeienvlaaien en distels. Het was tamelijk zonnig met een lekker windje en ongeveer 18 graden Celsius. Prima wandelweer. Echt een mooi gebied om te wandelen, maar wel zwaar lang de oever.
