Leersumse Zwerftocht 22km 19-08-2010

Om half tien heb ik Cor afgehaald van station Maarn en om kwart over tien zijn we met de wandeling gestart. We konden de parkeerplaats eerst niet vinden omdat de Tom-Tom zei dat we er al waren en er was nog nergens een parkeerplaats te zien. Bij een camping hebben we gevraagd waar deze parkeerplaats was en we moesten toen weer een heel stuk terug. Om vijf over half vier waren weer terug. De gemiddelde loopsnelheid was 4,6 km/uur en de totale gemiddelde snelheid was 3,9 km/uur. De rusttijd bedroeg 50 minuten.
We liepen het eerste stuk van de wandeling tegen de richting in en zijn toen de andere kant opgegaan. Omdat we het eerst stuk opzij moesten lopen hadden we dat niet voor niets gelopen en kwam er maar een klein stukje bij. De aanwijzing verlaat de parkeerplaats aan de zuidzijde heeft hier voor de verwarring gezorgd. Dit is niet duidelijk. Omdat de beschrijving niet goed afgedrukt was vielen er telkens stukjes weg uit de zinnen. dus erg leesbaar was hij toen niet meer. We hebben de wandeling toen maar bijna volledig met de gps gedaan. Bove4n Leersum kwamen we bij een uitzichttoren maar door de hoge bomen was het uitzicht verdwenen. Tot nu toe zat het ons niet erg mee. Maar het weer was boven verwachting goed en de omgeving was mooi en de wandeling ook. De weg en de omgeving was steeds anders en we kwamen langs mooie plekjes. vooral het Leersumse veld was erg mooi. Mooie vergezichten en verassende waterpartijen op de heide met grazende koeien in het moeras. Veel bankjes ook. Om kwartvoor twaalf hebben we onze boterhammen opgegeten. Toen we na het Leersumse Veld op de Heulweg kwamen begrepen we niet waar het restaurant nu was want op de kaart stond de Heulweg naar links maar in werkelijkheid heette die straat anders. Een eind verder moesten we langs een afrastering omlopen, maar waar we volgen het track naar links moesten konden we dat niet omdat de afrastering maar door liep. We zijn toen een stuk terug gegaan en we hebben een stukje van de route afgesneden door over het heideterrein te gaan in plaats van er om heen. Een stuk terug was er een hek en aan de overkant van het veld was er nog een hek. Tenslotte nog een stuk de heuvelrug op maar dat was al bekend terrein want daar hadden we op de heenweg ook gelopen.

Duinjuwelen De Zilk 4-08-2010 17km

Om half tien kwamen we op het parkeerterrein in De Zilk en het begon meteen te gieten.
Tien minuten later zijn we gestart met de wandeling en om tien over half twee waren we weer terug. We hebben 3,5 uur gelopen en 20 minuten gerust. Gemiddelde loopsnelheid 4,8 km/uur en totaal gemiddelde snelheid 4,4 km/uur. Het heeft gedurende de wandeling op twee keer tien minuten na geregend. De route was erg mooi en apart. Vlak bij het strand zagen we een groep damherten en al daarvoor zagen we er een vlakbij wegrennen. Ook zagen we twee laagvliegende konijnen. Rond twaalf uur hebben we een kopje koffie gedronken in een paviljoen bij de strandopgang. We volgden daarna een eenmanspaadje door een uitgegraven kanaal, waarvan het water was verdwenen. Dit was de Van Limburg Stirumvallei. In 1880 werd het Van Limburg Stirumkanaal gegraven als waterwinkanaal. De route was op de beschrijving niet meer te volgen omdat hij kletsnet was geworden. Maar met behulp van de gps zijn we toch op de route gebleven. Toen we weer bij een verhard pad waren gekomen besloten we terug naar de parkeerplaats te gaan via de kortste weg. Dit was de oude Haasvelderweg naar De Zilk. Ondanks deze extra afkorting hebben we toch 17 km gelopen.

Rondwandeling Wageningen 20 km 27-07-2010

Om vijf over half tien zijn we op het busstation van Wageningen gestart en om tien over half drie waren we weer terug. Rusttijd 45 minuten. Gemiddelde loopsnelheid 4,7 km/uur. Totaal gemiddelde snelheid 4,0 km/uur.We liepen eerst een rondje door Wageningen langs hotel de Wereld, de stadsgracht en de resten van het Wagenings kasteel. Op 12 juli 1263 verleende graaf Otto II van Gelre stadsrechten aan Wageningen. Daarna gingen we de dijk op van de Nederrijn. Vervolgens klommen we naar het Belmonte arboretum op de Wageningse berg via de oudste weg van Wageningen, die leidde naar een nederzetting "Vada" en zich in 69 bevond tegenover een doorwaadbare plaats in de rivier. Via de rustieke wijk de Sahara (hoe komen ze op de naam voor zo'n groene wijk) komen we op de Wageningse eng. We hebben daar een weids uitzicht en we komen langs twee pluktuinen. Tegen betaling kan je daar bloemen of fruit plukken. Vervolgens een eind door het bos tot het restaurant "Nol in 't Bosch". We hebben daar een lekker kopje koffie gedronken en daarna weer verder door het prachtige oude bos waar we vervolgen uitkomen op het beekdal. Van het beekdal is helaas weinig te zien ondanks dat we er kilometers langs gelopen hebben zelfs op een smal paadje met aan een kant schrikdraad en aan de andere kant een groot hekwerk. Of ze de wandelaar ook vertrouwen. Dan komen we via een vennetje bij Oranje Nassau's oord, dit is een voormalig TBC sanatorium geschonken door koninging Emma.We hebben daar gezeten op een bankje onze boterhammen opgegeten. Dan weer een heel stuk over de rand van de Wageningse berg tot we tenslotte in de uiterwaarden terecht komen we gaan daar langs een oude gerestaureerde steenfabriek, die niet meer in bedrijf is. Een nauwelijks zichtbaar pad hebben we niet gezien en op mijn gps stond deze route ook niet en daarom hebben we maar omgelopen via het droge pad op de zomerdijk. Vervolgens een stuk over de winterdijk en langs de stadsgracht kwamen we weer bij het begin van de wandeling.

Twentse beken en dreven Delden 13-07-2010 25km

Om zeven over half tien zijn we op het station van Delden gestart en om drie uur veertig waren we weer terug. Rusttijd 45 minuten. Gemiddelde loopsnelheid 4,8 km/uur. Totaal gemiddelde snelheid 4,1 km/uur. Eerst liepen we het centrum in. Een leuk pleintje met een mooie oude kerk uit de 12e eeuw en een waterpomp.

In 1886 liet Baron van Heeckeren van Wassenaer op het landgoed Twickel boringen naar drinkwater uitvoeren. Men stuitte bij toeval op zoutlagen. Dit was de eerste ontdekking van zout in de Nederlandse bodem. Tot dan kwam het zout vooral uit Duitsland. Toen de zoutimport ten tijde van de Eerste Wereldoorlog moeilijk werd, besloot men in 1918 om zelf zout te winnen voor de Nederlandse markt. Delden heeft sinds 1985 een Zoutmuseum, dat toen door Koningin Beatrix werd geopend.

Ook de waterleiding naar en in Delden is door baron van Heeckeren aangelegd. Als dank hiervoor schonk de burgerij hem een nieuwe stadspomp met twee lantaarns er bovenop en met twee leeuwenkoppen aan weerszijden. De pomp is nu een monument.

Gedurende de hele wandeling kwamen we overal bordjes met Twickel tegen. Ook de boerenhoeven behoorden vroeger en misschien ook nu nog tot het landgoed.

Twickel is het grootste landgoed van Nederland en een van de belangrijkste Overijsselse havezaten. Het landgoed is 4000 ha. groot en de havezate zelf staat ten noorden van Delden. En daar komen we vandaag niet. We gaan all the way over het Kerkveldervoetpad naar Beckum en we kwamen uit bij het Proggiehuis.
Dan de Hagmolenbeek over. Iets verder komen we weer langs deze beek. Via het KoBuspad komen we op de Benteler Esch. Hier staat ook een bankje waar we onze boterhammen opeten. Rondom deze es liggen zeven boerderijen waarvan de meeste al van voor 1200 zijn. Langs de kerk van Bentelo lopen we. In Bentelo zelf is een café en een ijssalon, maar helaas zijn deze op dinsdag gesloten. Cor vraagt aan de eigenaar of hij zijn flesje water mag vullen en dat mag. We rusten op het terras nog even uit. Dan lopen we de Hagmolenweg in. Tegenover de picknicktafel on der de oude eik stond de havezathe Hachmeule met een watermolen. Het molentje werd aan het eind van de 15e eeuw gebouwd. Geen havezathe en ook geen molen te zien. Wel een mooie plek.

Vlak voor de Hofstedenweg komen we langs een particuliere kinderopvang, waar de kinderen in de tuin in een zwembadje onder een parasol aan het spelen zijn. Ik vroeg daar aan de leidster of ik mijn flesje met water mocht vullen. Dat mocht en we kregen ook een kopje thee aangeboden in de tuin en onder de parasol gezeten op voor ons gehaalde tuinstoelen. Dit was de Twentse gastvrijheid waar we eerder op gemopperd hadden. Tenslotte het laatste warme stuk naar Delden met een volle koele waterfles. Temperatuur 31 graden Celsius. Het was een mooie wandeling, maar het was voor ons te warm.