Hoge Veluwe wandeling 24-02-2010 19 km

Begin 1909 kocht de familie Kröller de boerderij De Harskamp met 450 ha grond op de Veluwe. In hetzelfde jaar werd op een publieke veiling een aangrenzend stuk grond van 1200 ha gekocht. Meneer Kröller wilde daar gaan rijden en jagen. In de volgende jaren werd het terrein verder vergroot tot het huidige Nationale Park de Hoge Veluwe.

Om half 10 heb ik Cor van het station in Ede-Wageningen opgehaald en om kwart over 10 zijn we de wandeling gestart bij de ingang van het park "de Hoge Veluwe". Om kwart voor 3 waren we daar weer terug. 4 uur gewandeld en 30 minuten gerust. Gemiddelde loopsnelheid 4,9 km/uur en totaal gemiddelde snelheid 4,1 km/uur. We zijn in het begin bijna meteen al verkeerd gelopen en we moesten daarom weer een heel stuk terug. Daarna hebben we de route gevolg tot de Deeldensche wasch en verder tot het centrum. Daar hebben we in de Koperen kop bij een kopje thee ons brood opgegeten. Vanaf daar moesten we om het Otterlosche zand heen. Daar zijn we ook weer verkeerd gelopen. We zijn toen aan de oostrand van het Otterlosche zand door het bos gelopen tot aan het Jachtslot St. Hubertus.

Architectuur
De plattegrond van het gebouw is in de geweivorm gemaakt. De toren, met het kruis in het metselwerk verwerkt, symboliseert het lichtende kruis in het gewei van het hert dat Hubertus tot inkeer bracht. Berlage was een architect die ook ontwierp in de stijl van de "Nieuwe Zakelijkheid". Men mocht daarbij de constructieve elementen in hun eigen schoonheid laten zien. Doordat Berlage vrijwel het gehele interieur ontwierp alsmede vele gebruiksvoorwerpen, ontstond een volledig op elkaar afgestemd geheel. Dit wordt versterkt door het terugkerende materiaalgebruik en herhaling van vormen.

In ieder geval hebben we toen een flink stuk afgekort waardoor de wandeling niet te lang zou worden. Vanaf het Jachtslot St. Hubertus hebben we de route weer goed gevolgd tot we weer bij de ingang aankwamen.

Noorderpark - Hollandse Rading 19 km 27-01-2010

19 kilometer gelopen in 3 uur en 50 minuten. Gemiddelde loopsnelheid 5 km/uur. Rusttijd 36 minuten en totale gemiddelde snelheid 4,3 km/uur.
Om 7 minuten over tien vertrokken we (Cor en ik) vanaf het Centraal station in Utrecht naar het startpunt van de wandeling op de Zandbrug. Vandaar volgden we de Vecht tot Fort aan de Klop (gebouwd in 1819). Daar verlieten we de Vecht en gingen we over de Klopdijk naar fort de Gagel. Deze twee forten zijn onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Fort de Gagel is een z.g. vooruitgeschoven fort dat de functie van fort aan de Klop overnam. Dit fort is gebouwd na 1870 en het was beter bestand tegen de nieuwe munitie zoals brisantgranaten. Na fort de Gagel gingen we het noorderpark/ Gagelbos in. Daarna kwamen we om half één in het leuke dorpje Westbroek waar we in café de Poort een heerlijke kop erwtensoep gegeten hebben. Van daar zijn we door de polder Westbroek lans de Zodden (uitgegraven laagveen akkertjes) gelopen over het "Bert Bospad". Dit stuk maakt ook nog deel uit van het Noorderpark. Dit was ook een prachtig stuk natuur. Bij de Egelshoek rechtsaf richting Hollandse Rading. Op ons pad kwamen we de koperwiek (lijsterachtige), de zilverreiger (ook wel witte reiger genoemd), de ooievaar, de zwaan, de ekster en de grauwe gans tegen. Ook zagen we schaatsende eenden en een poes op het ijs.

Wandelen over het Kootwijker Zand op 16-12-2009 20,5 km

Korte golf zendstation Radio Kootwijk

Om 6 over 10 heb ik Cor van de trein opgehaald in Apeldoorn. We zijn naar Hoog Buurlo gereden en daar om 10 over half elf gestart. Om 12 over 3 waren we weer terug op de parkeerplaats.
Rusttijd 20 minuten. Gemiddelde loopsnelheid 4,9 km/uur en totaal gemiddelde snelheid 4,5 km/uur. We liepen eerst langs een schaapskudde en een schaapskooi. We zijn een flink stuk over de Hoog Buurlose heide gelopen en daarna kwamen we bij Radio Kootwijk een indrukwekkend gebouw "De Kathedraal" genoemd.

Het stuk bos en heide van in totaal 450 hectare groot, aangekocht van Staatsbosbeheer, was in 1917 nog geheel ongeëxploiteerd. Er liep nog geen directe wegverbinding, wat de exploitanten er eind 1918 toe bewoog een smalspoor aan te laten leggen naar halte Assel aan de ,Oosterspoorweg waardoor voor de aanvoer van bouwmateriaal verbinding was met de rest van Nederland. Het terrein werd geëgaliseerd, wat inhield dat alle begroeiing werd verwijderd om zo een ongestoorde 'zendcirkel' te kunnen hebben. Toen het goederenvervoer intensiever werd, werd ook een (normaal-)spoor aangelegd naar Station Kootwijk, eveneens aan de Oosterspoorweg. Deze bleef tot 1947 bestaan. Tegenwoordig is het tracé van deze spoorlijn een geasfalteerd pad: het westelijke deel van de Radioweg.

Er werd een grote antenne gebouwd, bestaande uit koperen kabels die met elkaar verbonden waren en die rustten op 200 meter hoge masten, en koperen kabels onder de grond. In het hart van dit systeem werd een radiostation gebouwd. Dit werd ondergebracht in een gebouw van gewapend beton, ontworpen door de Amsterdamse architect Julius Luthman (1890-1973). Deze had bij het ontwerp gedacht aan een Egyptische sfinxs, die bij goed kijken ook nu nog te ontwaren is. Evenwel had het gebouw (gebouw A) ook gelijkenis met een kerk, waardoor naast 'De Sfinx' de later bekendere bijnaam 'De Kathedraal' in omloop kwam.

Op 7 januari 1929 werd de radiotelefoondienst officieel geopend voor het publiek door koningin-moeder Emma (niet door koningin Wilhelmina, zoals vaak wordt gedacht). Na deze gebeurtenis werden de woorden "Hallo Bandoeng, hier Den Haag" legendarisch. Nu kon het Nederlandse publiek met Nederlands-Indië bellen. Zo'n gesprek was een hele gebeurtenis. Men moest ervoor naar een telegraafkantoor in een van de vier grootste steden van Nederland komen en kon dan voor ruim 30 gulden, wat toen een heel vermogen was, een gesprek van drie minuten voeren. In september 1935 werd een 'versterkte' omroepzender in gebruik genomen, met een golflengte van 1875 meter en een vermogen van 120 kilowatt.
Een erfgoedstichting heeft berekend dat voor de restauratie van de gebouwen 20 à 30 miljoen euro nodig is. Op 10 december 2009 nam Staatsbosbeheer het zendcomplex voor 1 euro over van de Dienst Landelijk gebied, waardoor het terrein na een eeuw terug was bij de oorspronkelijke eigenaar. Het koopcontract werd in een feestelijke ceremonie in Gebouw A getekend.

Om ongeveer 1 uur hebben we onze boterhammen gegeten gezeten op de top van een heuvel in het heidelandschap (zie foto).
De zandvlakte van het Kootwijker Zand zelf hebben we niet gezien omdat we een stukje van de route afgesneden hebben. We hadden naar een uitzichtpunt op de "Dikke Bart" (een grote zandvlakte) moeten lopen.
Tegen het einde van de route waren we een stukje verkeerd gelopen. We hebben toen een pad genomen parallel aan de route, maar dit pad liep dood. We zijn toen met behulp van de gps dwars door het bos doorgegaan tot we uiteindelijk weer op de route uitkwamen. Het is een prachtige wandeling met veel bankjes maar die staan allemaal op een kluitje. Als je er een nodig hebt is er kilometers in de omtrek geen te vinden.

Wandelen door de Kampina op 2-12-2009

DE snelstromende en meanderende Beerze De derde foto is een Pingo ergens in Canada

Om half tien heb ik Cor in Best van de trein opgehaald. Om kwart over tien zijn we gestart met de wandeling vanaf de Belvertshoeve in Oisterwijk. We hebben 4 uur en 6 minuten gelopen en 17 minuten gerust. De totale afstand was 19,5 km. Onze bewegingssnelheid was 4,8 km/uur en de totale gemiddelde snelheid bedroeg 4,4 km/uur. Via de Rozep een klein riviertje en de Logt (een buurtje) kwamen we in de Kampina. Kampina is afkomstig van het Franse "la Campina" dat voor de Kempen staat. De Kempen is een gebied in NoordBrabant en Vlaanderen. Het ligt tussen Eindhoven, Antwerpen en Hasselt. Vreemd genoeg hoort Kampina niet bij dit gebied. We kwamen over de Beerze en gingen vandaar naar het Banisveld een nieuw ontwikkeld stuk natuur aan de rand van de Kampina. Daarna gingen we de Kampina weer in en liepen een stuk langs de Beerze die hier flink hard stroomt. Vervolgens een heel stuk over de gedeeltelijk vergraste heide tot we bij het Brandven kwamen. Om het gras af te grazen loopt er een kudde paarden, waarvan we er drie gezien hebben. Het Brandven is een z.g. Pingoruïne. Een Pingo is een grote klomp ijs onder een grondlaag, overgebleven uit de ijstijd. Dat ijs kan door kwelwater nog aangroeien en zo de erboven gelegen grond omhoogstuwen. Later als het ijs gaat smelten schuift de grond eraf en vormt een ringwal om het ontstane ven. Van het Brandven weer verder over de heide over paden die erg veel op kleine beekjes leken. De plassen waren zo'n 30 tot 40 cm diep. We zagen hier nog sporen van herten.
We zijn maar ergens onder de bomen gaan zitten om ons brood op te eten om half twee want bankjes waren op de Kampina nergens te bekennen. 100 meter verder stond ons bankje. Daarna kwamen we via het Belversven (een heel groot ven op de heide) en bos weer in Oisterwijk.

Warnsborn NS-wandeling van Arnhem naar Wolfheze op 17-11-2009 20 km

Per trein kwamen Cor en ik om 10.15 aan op het station in Arnhem. Vandaar liepen we naar park Sonsbeek. De totale afstand van de wandeling naar Wolfheze bedraagt 20 km. We hebben 4 uur en tien minuten gelopen met een gemiddelde snelheid van 4,8 km/uur en 20 minuten gerust. Totaal gemiddelde snelheid 4,5 km/uur. Om 15.12 gingen we weer met de trein terug naar Arnhem. In park Sonsbeek liepen we langs het bezoekerscentrum "de Witte Watermolen" een historische waterradmolen uit 1470. Langs de Molenbeek en vijvers gingen we naar het "Nederlands Watermuseum"" en de Grote Vijver. Vervolgens kwamen we langs restaurant "de Boerderij" en vervolgens staken we de weg over en kwamen we in park Zijpendaal met het prachtige huis Zijpendaal. Daarna kwamen we op het landgoed Warnsborn. Via Vijverberg en landgoed Lichtenbeek liepen we naar de Airborn begraafplaats waar 1400 Britse militairen liggen begraven die gesneuveld zijn aan het eind van de tweede wereldoorlog bij de slag om Arnhem. Daar hebben we gezeten op een bankje onze boterhammen opgegeten. Dan langs station Oosterbeek en door de Bilderbergbossen naar Laag Wolfheze. Voor we daar kwamen hebben we een tijd langs de Wolfhezerbeek gelopen waar vroeger diverse watermolens (koren en papiermolens) stonden. Langs deze beek staan verschillende 450 jaar oude Wodanseiken.
Laag Wolfheze heeft oud loofbos, heide, beken en en voormalige landbouwgronden. Een eindje verder is dan station Wolfheze. Het was goed weer met af en toe een zonnetje. De wandeling was werkelijk schitterend. Een aanrader.

Monnickenroute 4-11-2009 21 km

Totaal 4,5 uur. 4 uur gelopen en een half uur gerust. Bewegingsgemiddelde 5,1 km/uur en totaal gemiddelde snelheid 4,7 km/uur.
Om half negen startten we in Broek in Waterland. We liepen door dit leuke plaatsje lang het Havenrak en de Kerk in de richting van Monnickendam. We kwamen daar aan om kwart voor tien. Deze plaats kreeg in 1355 stadsrechten van de graaf van Holland.
In Monnickendam hebben we koffie gedronken. Daarna hebben we even de haven rondgelopen. We liepen verder langs de Gouwzeedijk tot de dijk naar Marken. Dan via Uitdam en Zuiderwoude weer terug naar Broek in Waterland.

Wandeling van Leerdam naar Geldermalsen op 7-10-2009 22,5 km

Om half elf zijn we gestart in Leerdam en om vier uur kwamen we op het station van Geldermalsen. We hebben over deze wandeling 5,5 uur gedaan waarvan 4,5 gelopen en 1 uur gerust. Bewegingsgemiddelde 4,9 km/uur en totaal gemiddelde 4,1 km/uur. Ondanks de slechte weervoorspelling viel het weer heel erg mee. In het begin af en toe een spettertje regen. Om twaalf uur een hoosbui van een kwartier en daarna een modderbad door een passerende trekker, die met hoge snelheid ons met modder overlaadde. De zon liet zich ook nog van tijd tot tijd zien en het was niet koud. De wandeling loopt voor een groot deel langs de Linge. Ik had twee wandelingen samengevoegd tot één wandeling. Een wandeling van Leerdam naar Beesd en een wandeling van Geldermalsen naar Culenborg, die via Beesd loopt. Langs de Linge liggen leuke kleine schilderachtige plaatsjes zoals Asperen, Acquoy, Rhenoy, Gellicum, Rumt, Enspijk en Deil. We vroegen ons af of de naam Gellicum van de Romeinen afstamt. Dat blijkt niet het geval. Men zegt dat Acquoy een samenstelling is van Aqua (Latijns voor water) en ooi (Germaans voor laag, drassige land). Dit ooi zit ook in Rhenoy en Rhe zou komen van Rhenus (Rijn). Maar Acquoy is pas rond 1100 gesticht. Ook in Ammerzoden(= Ammerzoyen) zit het woord ooi. Gellicum werd vroeger Gallinghem genoemd en is rond 900 gesticht. Het was vroeger een kasteeldorp. Bij Acquoy kwamen we langs het fort Asperen dat deel uitmaakt van de Nieuwe Hollandse waterlinie. Langs de hele route staan nog oude hoogstambomen zoals apppel- en perenbomen en ook veel notenbomen. We struikelden zowat over de noten. Later hebben we maar een zak noten, die langs de weg te koop waren meegenomen. In Beesd hebben we een kopje thee gedronken. Deze wandeling is echt een aanrader. Natuur en cultuur zijn hier op zijn best.